Já, krakkarnir fengu að brjóta það og éta og það er náttúrulega svo stórt að það klárast ekkert á no time. Þannig að það liggur hér og ég er alltaf að asnast til að narta í bita og bita af því. Staðfestan er ekki alveg komin í sama horf og hún var, en það kemur 
Er enn svolítið úr rútínu með mataræðið, en eins og ég segi, þetta er allt að koma. Þessi fyrsta vika verður meira svona aðlögunarvika en að ég léttist einhvern helling býst ég við. Og svo er það iPodinn og ræktin
9 janúar, 2008 klukkan 5:10 pm |
Hehe, svona nammiskálar og hlutir sem liggja á glámbekk eru hræðilegir, sérstaklega þar sem þetta er frekar mikil venja að grípa í bita og bita, án þess að í raun ætla sér.
En mér finnst 1,5 kg yfir hátíðirnar ekki mikið og þú ert alveg á réttri leið svo þetta verður allt komið í réttan farveg í næstu viku.
Dauðöfunda þig annars að geta farið að sprella í ræktinni, verð hreinlega að fara að kaupa mér kort!
9 janúar, 2008 klukkan 6:37 pm |
Þetta kemur
Þetta rúma kíló verður fljóttt að fara um leið og þú kemst í spriklið:)
10 janúar, 2008 klukkan 9:13 am |
Svo getur maður skyrpt þessu út úr sér og skolað munninn. Þú veist eins og vínsmakkarar gera. Bless, Gyða
10 janúar, 2008 klukkan 10:14 pm |
Ég hef komist að því að ef hausinn er með er alltílagi að narta eitthvað. Þá nartar maður bara aðeins og búið. En ef maður er í allt og ekkert fíling, þá myndi svona nart leiða til kfc og svo ís og bland í poka á eftir, bara því dagurinn er “ónýtur”. Við erum á svipuðu róli þó þú sért léttari, nú bara mössum við þetta af okkur, einn tveir og bingó.
11 janúar, 2008 klukkan 3:35 pm |
Bara henda góssinu
Ég gerði það við afganginn af jólasmákökunum og piparkökuhúsinu… Og krakkarnir hafa ekkert spurt um þetta 
Glóin