Ég er bara ekki hissa á að mér hafi gengið illa að koma mér í hollustu og standa við átakið á meðan ég var bara að vinna á slysó. Það er nánast undantekning að það vaði ekki allt þarna í sælgæti í skálum þegar maður er á vakt. Fór þarna í gær og jújú, ákveðið að panta kvöldmatinn frá einhverjum skyndibitastað og svo var keypt hellings nammi fyrir afganginn og dreift á milli starfsfólks. Ég reyndar var með nesti, svo ég var ekki með í pöntuninni, en sælgætið var náttúrulega flóandi þarna út um allt. Ég verð bara að viðurkenna að ég stóðst ekki freistinguna og fékk mér. Ætlaði nú bara að fá mér svona 5 mola, en þeir urðu örugglega 30.
En jájá, ég græt það ekkert svakalega, hef engar áhyggjur af vigtinni út af einu litlu svindli. Svo ætla ég bara í ræktina á eftir.
Nú er jólateiti hjá slysó á næstunni og ég er að velta fyrir mér hvort ég eigi að kíkja eftir matinn. Ætla ekki að vera í matnum, bara tími því ekki, þar sem við erum svo að fara í jólateiti hjá aðalvinnustaðnum mínum líka. Ég reyndar efast um að ég nenni í þetta slysópartý. Þá dett ég bara í það og verð þunn daginn eftir, og það er bara leiðinlegt.
En jólateitið hjá Laser-Lækningu er 15. des og þá verður haldið að Búðum og gist eina nótt. Ég og unnustinn ætlum að fara og hafa það rosalega gott. Svo er spurning hvort maður tími að splæsa í einhvern nýjan, flottan kjól fyrir þetta tilefni, svona til að monta sig af kílóamissinum. Eða hvort ég grafi bara upp einn af gömlu kjólunum mínum sem ég var hætt að passa í 
Ætla allavegana að vera voða fín
22 nóvember, 2007 klukkan 1:53 pm |
Úff, svona vinnustaðir, get vel ímyndað mér að það sé erfitt að standast freistinguna þegar allt flóir í sælgæti alla daga. :S Er ekki bara málið að reyna að breyta venjunni? Hjá öllum. Finnst að vinnuveitendur ættu að vera meðvitaðri um þetta, kaupa ávexti og bjóða upp í stað nammis.
Hjá kallinum mínum eru alltaf rjómakökur eða einhverjar slíkar kaloríubombur í boði á föstudögum. Sjálfsagt voða gaman en ekkert allt of sniðugt fyrir alla! Minn kall getur raunar ennþá étið eins og svín og verið 80 kg. *óþolandi*
22 nóvember, 2007 klukkan 7:47 pm |
Hæ, hæ!
Það eru margir fínir hlekkir hjá þér, t.d. þessar kolvetnasnauðu uppskriftir!
Alltaf gott að rifja upp, það hressir mann og hvetur til dáða!
Kær kveðja,
mamma litla
23 nóvember, 2007 klukkan 4:26 pm |
Veistu… eftir að ég fór að sleppa namminu þá sé ég hvað þetta er allt saman absúrd. Það er FÁRÁNLEGT að það sé eðlilegt að allt sé fljótandi í nammi! Það er bara fáránlegt. Það er eina orðið sem ég á yfir þetta. Það var mikil vakning fyrir mig þegar ég áttaði mig á því. Ég át nammi stjórnlaust. Það var ekki fyrr en ég sagði við sjálfa mig að þetta væri bara aumkunarverð hegðun og ekkert annað að ég fór að ráða við þetta. (semsagt hjá sjálfri mér… ég er ekki að fordæma alla þjóðina hérna :p ) Ég ætlaði sko ekki að sætta mig við það að verða -pardon my french- einhver feit kelling sem sæti í vinnunni, 30, 40, 50 kg of þung og væri vælandi um hvað lífið væri erfitt.
Fjúff… smá útrás…. En þetta er rídikkjúloss….
23 nóvember, 2007 klukkan 6:50 pm |
Já vá hvað ég skil þig með þetta, erfitt að standast freistingarnar! Sem betur fer er ég að vinna á vinnustað þar sem flestir eru nú svona eitthvað að huga að heilsunni og hér er alltaf ávaxtakarfa á borðum!